Elis Ligtlee in de Volkskrant

Nu gas terug, of kunstknie op m’n 30ste

Pijn aan haar knie hield Elis Ligtlee niet van olympisch goud op de keirin en de sprint. Maar nu moet de baanwielrenster even bijkomen. Van haar blessure, maar ook van haar overweldigende succes.

Door: Bart Jungmann op 21 oktober 2016 via De Volkskrant.


Hoe is het om op 22-jarige leeftijd al een plein te zijn? ‘Niet normaal’, zegt wielrenster Elis Ligtlee. Die twee woorden liggen haar in de mond bestorven. Veel is ook niet normaal sinds ze op 13 augustus olympisch goud veroverde.

Bij terugkeer gehuldigd in Amsterdam en geridderd in Den Haag. Er volgde een feestelijke rondrit door haar woonplaats Eerbeek, waarna het plaatselijke Stationsplein veranderde in het Elis Ligtleeplein. Niet normaal dus. ‘Normaal gebeurt zoiets pas als je dood bent.

Inmiddels heeft ze de draad van haar normale leven weer enigszins opgepakt. Daarom was de afspraak oorspronkelijk op de wielerbaan in Apeldoorn. Maar de olympisch kampioene ontvangt haar bezoek in een nieuwbouwwoning waarop in sierlijke letters Fam. Ligtlee staat geschreven.

Dochter Elis, een gespierde en sierlijke vrouw, heeft deze dinsdagochtend op haar blog laten weten dat haar heroptreden nog even op zich laat wachten. De Europese kampioenschappen, op dit moment aan de gang, zou ze sowieso laten schieten. ‘Ik ben sinds een week of drie weer in training. Dat komt dus te vroeg.’


Het is nu gas terug nemen of een kunstknie op m’n dertigste


Maar volgend weekeinde zou ze wel in Apeldoorn van de partij zijn in een wereldbekerwedstrijd baanwielrennen. Een knieblessure gooit roet in het eten. ‘Heel erg zonde. Dat was mooi geweest met familie en vrienden. Maar het is nu gas terug nemen of een kunstknie op m’n dertigste. Dan maar even gas terug nemen.’

De rechterknie speelt haar al langer parten. Komt doordat ze iets door haar voeten zakt, zegt Ligtlee. ‘Ik sta eigenlijk verkeerd.’ Een week voor haar olympisch optreden in Rio werd het zelfs pijnlijk. Toch heeft Ligtlee nooit het ergste gevreesd. ‘Ik ben iemand die desnoods dwars door de pijn heen gaat.’

Het idee was dat het in de vakantie wel weer goed zou komen. Maar dat kwam het niet, integendeel zelfs. Boodschappen doen in de supermarkt, een product uit het onderste schap oppakken, werd een kwelling. Een pees bleek ernstig overbelast. Toen heeft Elis Ligtlee de knoop doorgehakt. Rust en fysiotherapie moeten haar weer in het zadel helpen.

Net als veel coureurs in de baanselectie is haar wielerloopbaan geworteld in de bmx. Ze was 7 jaar oud bij de eerste kennismaking. ‘Ik heb nog wel foto’s van toen. Zie je me staan met keepershandschoenen. Lekker door de modder. Vind ik nog steeds lekker.’


Ik ben iemand die desnoods dwars door de pijn heen gaat


Twee jaar later werd ze al wereldkampioen, nota bene in Australië. Die titel heeft Ligtlee acht keer geprolongeerd, maar op haar zeventiende was het mooi geweest. De sport ging op de schop. Meer spektakel moest meer publiek betekenen. ‘Er kwamen van die hoge sprongen in. Ik vond het te gevaarlijk worden. Ik ben iemand die het van kracht moet hebben en niet van de techniek.’

Van de modder ging Elis Ligtlee naar het verharde ovaal, de bakermat van het wielrennen. Op zoek naar nieuw talent voor de baansport liep bondscoach René Wolff al een tijdje met spiedende blik rond in de wereld van de crossfietsjes. ‘Maar hij ging ervan uit dat ik verknocht was aan de bmx.’

Als een van de eersten maakte Ligtlee de overstap en ze heeft er geen moment spijt van gehad. ‘Qua explosiviteit en snelheid is het goed vergelijkbaar.’

De bmx sloot ze af met een Europese juniorentitel en het baanrennen leverde meteen derde plaats op bij het EK 500 meter. ‘Ik dacht rustig te beginnen, maar zat er meteen middenin.’ Zo cool als de sfeer is in de cross, zo collegiaal zijn de onderlinge banden op de baan. Elis Ligtlee aardde snel. ‘Ik moet het van de gezelligheid hebben.’


Er kwamen van die hoge sprongen in. Ik vond het te gevaarlijk worden


De successen bleven elkaar opvolgen, maar voor het grote publiek kwam de grote doorbraak pas op het EK vorig jaar. Met Jeffrey Hoogland presenteerde Elis Ligtlee zich als potentieel eremetaal voor de aanstaande Spelen. Ze won twee keer goud, zowel in de sprint als op de keirin. ‘Het is allemaal zo snel gegaan. Niet normaal gewoon.’

Ondanks die veelbelovende aanloop was het allesbehalve normaal dat Elis Ligtlee in Rio ook zo hoog zou reiken, zeker op de keirin. In die discipline had ze zich mondiaal nooit onderscheiden. ‘Maar ik ben er gewoon vol in gegaan.’

De eerste ronde lukte dat wonderwel goed, waarna het geluk een handje toestak in de halve finale. Door de val van een concurrente plaatste Ligtlee zich voor de eindstrijd. ‘Geluk gehad, ja, maar dat hoort bij keirin.’ Maximaal negen wielrenners worden door een gangmaker op snelheid geholpen, waarna het in de laatste 500 meter lang alles of niets is.

In de finale besloot Ligtlee de eventuele pech voor te blijven. Ze nam meteen het initiatief en stond dat niet meer af. ‘Maar het deed wel zeer, haha. Na afloop voelde het alsof mijn benen in brand stonden, echt niet normaal. Het liefst was ik op de grond gaan liggen, in de foetushouding.’

Ruim twee maanden later is het succes nog steeds tast- en voel baar. Voortdurend wordt Elis Ligtlee herinnerd aan het goud van Rio. Ze gunt het zichzelf. ‘Hier heb ik ruim drie jaar voor gewerkt en nu wil ik er van genieten ook.’

Zodra de rechterknie het weer doet, richt Elis Ligtlee zich weer volledig op waar ze goed in is. De WK in Hongkong, april 2017, is het eerstvolgende doel. Tegen die tijd zijn de feestelijkheden wel achter de rug. ‘Gelukkig heb ik allemaal mensen om me heen, die ervoor zorgen dat ik met beide voeten op de grond blijf.’

Bron: De Volkskrant