Oudejaarsdag 2016, de laatste dag van een voor mij fantastisch jaar die al een aantal jaren rood omcirkeld stond. Een goed moment om nog eens terug te kijken naar de hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar.
Een slecht begin
Het afgelopen jaar heeft natuurlijk grotendeels in het teken gestaan van de Olympische Spelen. Toch kon het jaar 2016 voor mij niet slechter beginnen. Wat een leuke race tijdens de zesdaagse van Rotterdam moest worden liep uit tot misschien wel het dieptepunt uit mijn carrière. Ik moest in een sprint tegen de Britse Victoria Williamson fietsen. Tijdens de race kwamen we met onze sturen in elkaar en een zware valpartij was het gevolg. Gelukkig voor mij viel de schade uiteindelijk mee en kwam het WK of misschien nog wel erger Rio niet in gevaar. Helaas was dit voor Williamson niet het geval. Ze brak haar bekken en liep een aantal beschadigde ruggenwervels op.
Nou was de val en de daarbij opgelopen hersenschudding erg vervelend. Toch waren het de negatieve reacties van mensen na afloop van de valpartij die het meest pijn deden. Ook al hadden we beiden geen schuld, blijkbaar waren er toch mensen die mij als schuldige zagen. Je weet zelf wel beter, maar je begint op een gegeven moment toch aan jezelf te twijfelen. Dit vervelende gevoel werd gelukkig een stuk minder nadat ik bij Victoria op bezoek ben geweest in het ziekenhuis. Samen met teamgenoten wilden we Victoria een hart onder de riem steken, maar het was ook Victoria die mij een hart onder de riem stak. Ze gaf aan dat het ongeluk een risico van het baanwielrennen was, en dat we er beiden niets aan konden doen. Dit was voor mij een belangrijk moment om de valpartij een plek te geven en weer vooruit te kijken richting het WK.
Af en toe spreek ik Victoria nog. Gelukkig is ze inmiddels op het punt, bijna een jaar later, dat ze weer op een fiets heeft gezeten. Het is bewonderenswaardig om te zien hoe positief Victoria is gebleven en hoe hard ze werkt aan haar herstel. Ik heb ontzettend veel bewondering en respect voor Victoria en hoop dat 2017 een fantastisch jaar voor haar gaat worden.
Het Wereldkampioenschap in Londen
Begin maart stond het WK in Londen op het programma. Door de valpartij in Rotterdam miste ik een aantal trainingsweken. Hierdoor was het maar de vraag hoe ik zou gaan presteren. Persoonlijk liep het WK voor mij op een teleurstelling uit, puur omdat ik niet kon presteren zoals ik zou willen. Op de dag van de 500m ging het gelukkig boven verwachting goed en heb ik er een bronzen medaille uit weten te persen. De overige onderdelen waren helaas minder. Erg positief aan het toernooi was dat Laurine (van Riessen) en ik ons definitief wisten te plaatsen voor de Olympische spelen in Rio. Hierdoor kwam een droom van me uit, meedoen aan de Olympische Spelen.
Terugkijkend weet ik dat ik op het moment van het toernooi gewoon nog niet topfit was. Destijds maakte dit de teleurstelling niet minder. Nu kan ik het beter relativeren en ben ik ontzettend trots en blij met de bronzen medaille die ik ondanks de tegenslagen heb gehaald.
Maarten Tjallingi
In mijn terugblik op het jaar 2016 mag Maarten Tjallingi zeker niet ontbreken. Maarten is een oud wielrenner die zich onder andere bezig houdt met mental coaching, maar is bovenal een ontzettend fijn en positief mens om mee te werken. Als mental coach heeft Maarten voor mij het afgelopen jaar een belangrijke rol gespeeld. Tijdens het WK in Londen merkte ik de fysieke gevolgen van de valpartij. Samen met de negatieve reacties na Rotterdam en de tegenvallende prestaties in Londen zorgde dit voor een mentale tegenslag. Ik ben destijds met Maarten in contact gekomen en heb hier samen met hem aan gewerkt. Maarten heeft mij geleerd om positiever te kijken en mentaal weerbaarder gemaakt. Dit is voor mij heel belangrijk geweest in mijn weg naar Rio.
Trainingskampen
Het afgelopen jaar ben ik twee keer op trainingskamp geweest. Eerst in maart twee weken naar Calpe in Spanje, daarna eind mei nog drie en een halve week naar Boulder in de Verenigde Staten. Elk trainingskamp is belangrijk omdat het je de mogelijkheid biedt om een langere periode volledig op de trainingen en sport te focussen. Daarnaast kun je in het buitenland trainen in omstandigheden die in Nederland niet na te bootsen zijn. Denk hierbij bijvoorbeeld aan trainen op hoogte. Het is niet altijd leuk om een langere periode van huis te zijn, maar wel nodig om goede progressie te boeken. Gelukkig is het altijd gezellig en leuk met mijn teamgenoten.
Trainingskamp Calpe in Spanje
Trainingskamp Boulder in de Verenigde Staten
Beloften EK Italië (Montichiari)
Kort voor de Olympische Spelen was het beloften EK in Italië. Dit waren niet alleen de laatste officiële wedstrijden voor Rio, maar dit was ook de laatste keer dat ik mee mocht doen aan een beloften EK. Na de verschillende sessies met Maarten Tjallingii was dit ook voor mij de eerste mogelijkheid om zijn kennis in de praktijk toe te passen. Uiteindelijk heb ik op alle vier onderdelen die ik gefietst heb goud gepakt. Met een beter gevoel en resultaten kon ik mijn laatste beloften EK niet afsluiten.
Goud op de teamsprint, samen met Kyra Lamberink, goud op de 500m, goud op de sprint en goud op de Keirin. Het was voor mij een bevestiging dat ik weer op de goede weg was qua vorm en gaf mij natuurlijk een fantastisch gevoel richting Rio.
Olympische Spelen in Rio de Janeiro
Absoluut hoogtepunt van het afgelopen jaar was natuurlijk de gouden medaille die ik heb gehaald in Rio de Janeiro tijdens de Olympische Spelen.
Ruim twee weken voor onze eerste wedstrijd zijn we met ons team naar Brazilië gereisd. Tijdens deze twee weken hebben we de tijd genomen om te wennen aan alle indrukken, je kijkt echt je ogen uit. Natuurlijk hebben we ook getraind op de baan, de weg en niet te vergeten krachttraining. Langzaamaan hebben we toegewerkt naar 12 augustus, de dag dat voor mij de olympische spelen begon met de teamsprint. Samen met Laurine (van Riessen) kunnen we tevreden terugkijken op het resultaat dat we geboekt hebben. We zijn uiteindelijk op de 5e plaats geëindigd wat voor ons een goede prestatie was.
De volgende dag, 13 augustus, stond de Keirin op het programma. Ik begon sterk aan het toernooi maar in de halve finale reed ik heel slecht. Ik kwam in het gedrang en liet me naar achter drukken. Doordat ze voor mij vielen ging ik alsnog door, maar ook dit hoort bij Keirin. Ik wist dat ik in de finale mijn eigen plan moest trekken maar kwam opnieuw achterin terecht. Toen de derny eruit ging moest ik aan gaan en met nog meer dan een ronde te gaan zat ik voorin. We moesten nog een halve ronde en om de andere rensters af te schrikken ging ik staan, maar eigenlijk kon ik helemaal niets meer. Mijn benen deden zo ongelofelijk zeer. Eenmaal over de finish was ik zo blij en dacht ik zilver gehaald te hebben. Al snel zag ik dat het goud was en kon ik mijn geluk niet meer op. Ik zocht mijn ouders op om het te vieren maar kon nauwelijks staan. Het was zo een bijzonder en mooi moment om dit met mijn ouders te kunnen vieren. Na de huldiging leek mijn telefoon ontploft. Het was niet normaal hoeveel berichtjes ik vanuit Nederland had ontvangen. Super leuk! Ik werd zelfs gebeld door premier Mark Rutte.
Het meest bijzondere bericht kwam voor mij toch van iemand anders. Victoria Williamson had me een bericht gestuurd dat ze trots op me was. Dit vond ik echt fantastisch!
Na de Keirin stond de sprint op het programma en ook hier was ik gebrand om een medaille te halen. Uiteindelijk heb ik het tot de halve finale gered maar moest ik genoegen nemen met de 4e plaats. Het is een prestatie om trots op te zijn maar het blijft natuurlijk balen om net naast een medaille te grijpen. Terugkijkend heb ik het heel goed gedaan en was het aan het einde gewoon op.
Erg lang heb ik ook niet de tijd gehad om te balen, aangezien de huldiging in het Holland Heineken House dezelfde avond nog op het programma stond. Ik moet zeggen, dit was toch wel één van de mooiste en bijzonderste momenten van Rio. Tot dat moment had ik niet heel uitgebreid de mogelijkheid om de medaille te vieren. Pas vanaf die avond merkte je hoe Nederland de medaille vierde en hoe bijzonder dit eigenlijk was. Vanaf dat moment was het een gekkenhuis en werd ik voor allerlei interviews en tv programma’s gevraagd.
Terug in Nederland
Het gekkenhuis begon eigenlijk pas echt toen ik terug in Nederland was. Eerst de terugkomst in Nederland bij de RAI waar we door de fans uit Nederland werden welkom geheten. Voor mij persoonlijk was dit een heel fijn moment om mijn vriend Wouter eindelijk weer te kunnen zien.
In de periode vlak na de Olympische Spelen werd ik voor allerlei radio- en televisieprogramma’s gevraagd. Heel leuk, maar ook super druk. Daarnaast mocht ik premier Mark Rutte ontmoeten, maar het meest bijzonder was mijn bezoek aan koning Willem-Alexander en koningin Maxima in Den Haag. Ik ben koninklijk onderscheiden tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Dit is een enorme eer en vond ik heel bijzonder.
Het meest speciaal en leuk was denk ik toch wel mijn huldiging in Eerbeek, het dorp waar ik ben opgegroeid. Het was echt niet normaal om te zien hoeveel mensen hier op af zijn gekomen om de winst van mijn medaille met mij te vieren. Dit had ik totaal niet verwacht. De hele tocht door het dorp, de benoeming tot ere-burger van Eerbeek, een eigen gladiool, een eigen plein, werkelijk alles was speciaal en leuk!
Van mijn sponsoren heb ik allerlei leuke cadeaus gekregen, nogmaals bedankt! Het grootste cadeau kwam van Nieuwenhuijse. Vanaf het moment dat ik in Nederland terug was stond er een gouden Volvo XC90 klaar waar ik een tijd in mocht rijden. Heel bijzonder en een super leuke ervaring. Alsof dat nog niet genoeg was mag ik nu in een Volvo V60 rijden, compleet met bestickering van de Olympische Spelen! Gaaf!
Op de valreep van het jaar heb ik ook nog een plantsoen gekregen op mijn oude school, het Edison College in Apeldoorn. Nu heb ik niet alleen het Elis Ligtleeplein maar ook het Elis Ligtleeplantsoen. Hoe leuk is dat.
Nominaties
Vanaf het moment dat het einde van het jaar steeds dichterbij kwam, stroomden er ook allerlei nominaties voor verschillende prijzen binnen. Heel leuk, toch een waardering voor mijn prestaties. Zo ben ik genomineerd voor wielrenster van het jaar, de VIVA400, een vrouw in de media award en in het zonnetje gezet tijdens het Gelders Sportgala. Toch was de meest bijzondere nominatie die voor sportvrouw van het jaar. Helaas heb ik de prijs niet gewonnen, maar om genomineerd te worden was heel erg leuk.
Blessure
Helaas was de periode na de Olympische Spelen niet alleen maar leuk. Tijdens de Spelen heb ik met een blessure aan mijn knie gefietst. Een langere periode van rust zou voldoende moeten zijn om de blessure na Rio te laten genezen, jammer genoeg bleek dit niet het geval. Vanwege de blessure heb ik de wereldbeker in Apeldoorn af moeten zeggen. Even leek het weer beter te gaan maar ook het NK heb ik aan me voorbij moeten laten gaan. Ontzettend balen omdat je het liefst wil fietsen, maar een goed herstel was nu eenmaal belangrijker. Nog steeds ben ik niet volledig fit maar ik hoop met het WK in Hong Kong weer helemaal terug te zijn.
2017
Voor 2017 is het mijn doel om eerst volledig fit te worden. De blessure is helaas hardnekkiger dan verwacht en ik hoop hier in 2017 zo snel mogelijk van af te zijn. Daarna gaat het vizier volledig op het WK in Hong Kong. Nog nooit heb ik een gouden medaille op een WK gehaald. Hier wil ik dit jaar voor gaan.
Tot slot wil ik iedereen bedanken die mij het afgelopen jaar heeft gesteund. Natuurlijk mijn familie, vrienden en sponsoren die voor mij klaar hebben gestaan. Maar ook al mijn fans die achter mij staan en die mij het hele jaar van alle leuke berichtjes en reacties hebben voorzien. Ik wil iedereen het allerbeste wensen voor het nieuwe jaar en hoop dat jullie dromen uit mogen komen zoals mijn droom het afgelopen jaar is uitgekomen. Op naar een fantastisch 2017!
Heel veel liefs,
Elis
